23 juli 2026 - kuur 2
Tijd voor kuur nummer twee. Dit keer mocht ik mij om half tien melden. Er was nog één stoel vrij, met uitzicht naar buiten. Al snel zat de infuusnaald weer in mijn arm en na een paar controles stroomden de bekende vloeistoffen weer door mijn bloedbaan.
Maar eerst nog even terug naar de eerste kuur. Die begon eigenlijk best aardig, tot dag vier. Toen begon de misselijkheid en het onophoudelijke braken. Erg onhandig, want daardoor hield ik ook de chemopillen (Cyclofosfamide) niet binnen. Na overleg met de hematoloog kreeg ik een extra medicijn tegen de misselijkheid: Granisetron. Na twee dagen zonder eten en drinken begon ik gelukkig weer snel op te knappen.
Net als bij de eerste kuur werd er weer koffie met notenkoek aangeboden. Dit keer vroeg ik voorzichtig of ik misschien een notenkoek mocht waar je niet dwars door de boter heen kon kijken. De verpleegkundige moest hard lachen en gaf toe dat ze zelf ook de voorkeur gaf aan een wat royaler besmeerde notenkoek.
Tijd om het meegebrachte boek van Afke Boven open te slaan. Meteen mijn excuses aan Afke, want de eerste bladzijde zat onder de boter.
Een andere verpleegkundige kwam rond elf uur vragen of ik ook gebruik wilde maken van de lunch. Omdat ik voor de lunch alweer klaar zou zijn, bedankte ik hartelijk voor de keuze tussen een kroket of een kaassoufflé. Ik zag een glaasje fruit op haar kar staan en vroeg of ik daar eentje van mocht. “Tuurlijk,” zei ze, “het is hier net all inclusive!”
Twee uur stilzitten is niet echt mijn ding, dus het was tijd om de infuuspomp even van de stroom af te halen en een rondje met de infuuspaal te lopen. “Niet te ver hè,” hoorde ik achter mij. “We willen je wel in de gaten houden.”
In de gang zag ik iemand de brandblussers controleren. Ik herkende hem nog uit de tijd dat hij dat ook deed in mijn kookstudio. Hij schrok van mijn infuus en zei: “Wat is dit nou, ben je nu hartstikke ziek?” Ik wuifde het weg en zei dat het niet veel voorstelde. “Zie het maar als een onderhoudsbeurt.”
We raakten aan de praat over vroeger, toen alles nog net een beetje beter was. Wat ik alleen niet in de gaten had, was dat mijn infuuspomp allang klaar was en inmiddels vrolijk stond te piepen. De verpleegkundigen hadden intussen al twee rondjes langs alle stoelen gelopen om te achterhalen waar het geluid vandaan kwam. Al snel ontdekten ze dat de boosdoener gezellig in de gang stond te kletsen. Nog even doorspoelen en daarna mocht de gangmaker weer naar huis!
Met een voorraad chemopillen voor de komende vijf dagen en Granisetron tegen de misselijkheid mocht ik het ziekenhuis weer verlaten. Het vervoer was opnieuw uitstekend geregeld: heen met Taxi Pien, terug met Taxi Celine.
Nog een extra excuus aan Afke. Het lag echt niet aan je boek hoor. Het eerste hoofdstuk was veelbelovend, maar tijdens een chemokuur rustig lezen blijkt voor mij ongeveer net zo lastig als een notenkoek eten zonder boter.
De volgende schoonheidsbehandeling staat gepland op 13 augustus.