Goed nieuws: kuur drie sloeg veel beter aan. Althans, dat is voorlopig mijn eigen interpretatie, want de hematoloog spreek ik pas over twee weken. De braakmarathon bleef in ieder geval gelukkig achterwege en daardoor voelde ik me een stuk beter.

Het blijft natuurlijk wel chemo, dus ik ben nog steeds wat wazig en vermoeid. Om het even beeldend te maken: ik voel me continu alsof er een enorme, net opgeblazen skippybal tegen mijn hoofd is gesmeten.

Mijn maag blijft geïrriteerd, dus ik moet afkicken van koffie en steeds kleine porties eten, terwijl ik juist een enorme trek heb.

Daar komt bij dat smaakverandering echt een aparte ervaring is. Eerder at ik graag spruitjes met satésaus, maar tegenwoordig doen de spruitjes me niets meer. Blijft er dus alleen de satésaus over.

En dan de brain fog. Die heeft inmiddels ook toegeslagen. Ik heb zelfs een nieuwe pincode moeten aanvragen, want bij het afrekenen van een kopje thee bij de Woeste Hoeve was ik hem simpelweg vergeten.