24 september 2026 - Kuur 5
Hoewel de kankercellen maar langzaam afnemen en mijn Hb de afgelopen week terugliep van 7,5 naar 6,5, was de hematoloog tevreden over het verloop van de behandeling. Daarom mocht ik mij opnieuw melden in het kuuroord voor behandeling nummer vijf.
Zelf ben ik de laatste tijd niet vooruit te branden. Ik slof mij door de dagen heen. Volgens de hematoloog hoort dit bij het zogenaamde stapeleffect. De bijwerkingen en de aanslag op gezonde cellen stapelen zich op, waardoor het lichaam steeds meer moeite krijgt om tussendoor te herstellen.
Mijn 81-jarige buurman wilde graag een keer als taxi fungeren. Normaal gesproken is hij vrijwilliger bij Natuurbegraafplaats Hillig Meer, dus het was even opletten of hij wel de juiste richting zou kiezen, want voor een uitvaart is het wat mij betreft nog echt te vroeg. Die zorg bleek uiteraard onterecht. Als voormalig vrachtwagenchauffeur van Grolsch, met 45 dienstjaren op de teller, stuurde hij zijn bolide uiterst beheerst naar het Wilhelmina Kuuroord in Assen.
Op de afdeling oncologie was iedereen weer vriendelijk en behulpzaam. De Tavegil, prednisolon, rituximab en cyclofosfamide zijn toegediend. Tenminste, daar ga ik vanuit, want van mijn vier uur durende verblijf heb ik het grootste deel slapend doorgebracht. Het kuuroordgevoel was daarmee compleet; alleen de badjas ontbrak.
Kuur zes staat gepland op 22 oktober. Of dat ook de laatste kuur wordt, is op dit moment nog niet duidelijk en hangt af van de uitslagen. Dinsdag haal ik voor de negende keer een coronaprik. Inmiddels heb ik zoveel gif in mijn lijf laten spuiten dat een extra dosis genetische code (mRNA) er ook nog wel bij kan.