2 juli 2026 - kuur 1
De dag van de eerste kuur moest ik mij om 10.00 uur melden, dus eerst nog een rondje van vijf kilometer lopen leek me wel zinvol.
Nadat ik was afgezet door Taxi Caro, wandelde ik naar de afdeling oncologie. Een vrolijke medewerker kwam mij tegemoet met de vriendelijke woorden: ‘Welkom meneer Ezinga, ik ga vandaag voor u zorgen.’
Ik mocht gaan zitten in een relaxte stoel en de verpleegkundige overhoorde mij even of ik alles goed had begrepen bij de intake. Wonderwel klopte alles, geen brainfog vandaag dus!
De infuusnaald zat er snel in en het eerste middel, Dexamethason, stroomde langzaam door mijn lichaam. Dit middel voorkomt infusiereacties zoals misselijkheid of andere allergische reacties.
Nu was er tijd voor koffie met notenkoek. De koek was wel een beetje zuinig besmeerd met boter, maar hé, er zat tenminste boter op!
Tijdens het intakegesprek op 30 juni werd mij verteld dat ik ook een flinke pil moest slikken. Cyclofosfamide, de chemopil. De verpleegkundige kwam aan met een doosje waar relatief kleine pillen in zaten en waarvan ik er vier tegelijk moest nemen. Dit was iets anders dan de sjoelbakschijf waar ik op had gerekend! Ook stond er een andere naam op het doosje die ik niet herkende (Endoxan).
Voordat ik deel bleek uit te maken van een testgroep voor een nieuw Viagra-middel, toch maar even een dubbelcheck. Wat bleek? Endoxan is simpelweg de merknaam van cyclofosfamide. Hop, de vier chemopillen konden uit hun plastic jasje worden bevrijd en verdwenen, samen met een flinke waterval, richting de (dun besmeerde, maar inmiddels fijngekauwde) notenkoek.
De rest van de chemopillen krijg ik mee naar huis en moet ik de komende vijf dagen nog slikken.
De Dexamethason zat er snel in en dus kon de volgende zak aan het infuus gekoppeld worden (Rituximab). Omdat het de eerste keer is dat ik dit middel krijg, wordt er wat langer gedaan over het toedienen. Zo kunnen de verpleegkundigen monitoren of het goed gaat, vandaar dat ik vandaag wat langer in het ziekenhuis moet zijn. De volgende keren zal het maximaal twee uur duren.
Mijn temperatuur en bloeddruk werden regelmatig gecontroleerd en waren steeds stabiel. Ik voelde vrij weinig van het gehele gebeuren.
Door de behandeling kun je wat suffig worden, maar een powernapje zat er voor mij nog niet in. Nadat ik nog even een belangrijke e-mail had verzonden, kon ik beginnen aan het puzzelboekje.
De eerste puzzel was woordjes wegstrepen, een eenvoudig begin. Het eerste woord was Allah, maar hoe ik ook keek, geen Allah te vinden. Heb ik nu al een chemobrein, of zit mijn indoctrinatie nog zo diep dat ik verblind ben voor namen van andere religies? Na nog een keer goed kijken zag ik wel twee ll-en naast elkaar en ik zag boven de puzzel ‘woordkronkelaar’ staan… aha, je mag de woorden kronkelend doorstrepen. Nog geen chemobrein gelukkig!
Ik was natuurlijk niet de enige met een naald in mijn arm. Meerdere patiënten zaten rustig in hun stoel en konden na een uurtje weer naar huis. De één had een breiwerkje mee, de ander dommelde wat weg en weer iemand anders zat druk te scrollen op zijn telefoon.
Regelmatig hoorde je een apparaat piepen, dat betekende dat je werd losgekoppeld omdat de kuur klaar was. In die vijf uur dat ik daar heb gezeten zijn er drie mannen langs mij gelopen om heel voorzichtig te vragen waarom ik in die stoel zat (waarschijnlijk omdat ik er wat jonger uitzie dan de rest van de patiënten).
Een meneer vroeg voorzichtig: ‘U zit vast niet op de bus te wachten!’ Van Waldenström hadden ze alle drie nog niet eerder gehoord. Ze wensten mij sterkte en dat wenste ik hen natuurlijk ook toe.
Intussen werden de oogleden wat zwaar en was het tijd om de relaxte stoel in standje hemel te zetten. Het korte dutje werd ruw verstoord door mijn infuuspomp die hard begon te piepen. Het was tijd om het infuus door te spoelen met zoutoplossing zodat de laatste restjes medicijn nog meeliepen én de slang schoon was bij het loskoppelen (voor de veiligheid van de verpleegkundigen).
Opgelucht mocht ik weer naar huis, maar niet voordat ik de medewerkers hartelijk had bedankt. Over drie weken ben ik weer welkom voor de volgende kuur!