Maar eerst even terug naar de vorige kuur. Die verliep niet helemaal lekker door de chemopillen. Op dag vier sloeg de misselijkheid opnieuw toe, gevolgd door een braakmarathon die nog heftiger was dan de vorige keer. Het enige dat ik drie dagen lang deed, was slapen en het glazuur van de wc van dichtbij inspecteren. Ook deze keer kon ik de kuur niet afmaken, omdat de chemopillen er simpelweg niet in bleven.

Na controle in het ziekenhuis op mogelijke uitdroging was al snel duidelijk dat de behandeling aangepast moest worden. Gelukkig was ik snel weer opgeknapt en kon ik me opmaken voor de volgende kuur. Mijn Hb blijft voorlopig nog steken op 6,7. Een klein positief puntje is dat het niet verder is gedaald. Bij de volgende meting hoop ik natuurlijk dat er een stijgende lijn zichtbaar is.

De behandeling is aangepast naar een R-CP-kuur (Rituximab, Cyclofosfamide en Prednisolon). De Cyclofosfamide wordt nu rechtstreeks in mijn blauwe aderen gespoten, in de hoop dat dit beter gaat en mijn maag wordt ontzien.

Aangezien ik een grootverbruiker ben van boter (op koek), heb ik de voorraad op de afdeling Oncologie maar weer even aangevuld. Een van de verpleegkundigen gaf lachend aan dat ze thuis ook een vent had zitten die zijn koek met een plamuurmes van een royale laag boter voorziet.

Alle infusen zijn met succes toegediend; geen allergische reacties of andere gekke dingen. Omdat ik toch al aan het infuus hing, kreeg ik ook nog wat Metoclopramide ingespoten tegen de misselijkheid. En aangezien ik weer de volle aandacht kreeg en we heel wat hebben weggekletst, mocht ik de lunch ook nog meepakken. De kerriesoep was net iets te slobberig voor een infuus, dus die heb ik maar oraal tot mij genomen.

De komende vier dagen nog even Prednisolon slikken en voor de eventuele misselijkheid Granisetron.