3 september 2026 - Kuur 4
En toen was het alweer tijd voor het vierde chemofeestje in het WZA. Wel zonder slingers, maar mét slangetjes.
Het feestje begon met een ritje naar het WZA met Taxi Oekie, terwijl de radio afgestemd stond op het vrolijke, met zorg uitgezochte Spaanse dansnummer ‘El Taxi’. Al dansend meldde ik mij vervolgens weer op de afdeling oncologie, waar ik opnieuw vier uur mocht doorbrengen.
Het gesprek met de hematoloog had een dag eerder plaatsgevonden. Ze was gematigd enthousiast over de kleine afname van de foute cellen en iets minder enthousiast over mijn Hb, dat was gezakt naar 6,4. Omdat ik mij de afgelopen week echter behoorlijk goed had gevoeld, gaan we door met de huidige kuur. In de hoop dat de dalende lijn van de foute cellen doorzet en het Hb uiteindelijk alsnog omhoogschiet.
De verpleegkundigen hadden ook deze keer weer alle aandacht voor mij. Al snel kwam de inmiddels vertrouwde vraag: “Wilt u een kroket of een kaassoufflé als lunch?”
Uit nieuwsgierigheid vroeg ik hoeveel kroketten er gemiddeld per dag door een ziekenhuis heen gaan. Al snel werd mij duidelijk gemaakt dat deze culinaire luxe uitsluitend is voorbehouden aan de afdeling oncologie!
Tavegil, prednisolon, rituximab en cyclofosfamide vonden vervolgens weer hun weg via de slangetjes naar mijn bloedbaan. De vijf prednisolonpilletjes gingen met een flinke slok water naar binnen. Alles verliep voorspoedig en de verpleegkundigen deden opnieuw kundig en met een glimlach hun werk.
Op de foto zie je een verband om mijn arm. Niet omdat ik iets heb gebroken, maar ter bescherming van het prikgaatje dat na afloop nog even moest worden afgedekt. Het ziet er misschien indrukwekkend uit, maar de verwonding bleef beperkt tot een gaatje ter grootte van een muggenbeet.
Nu is het tijd om weer een weekje rustig aan te doen. Als alles volgens plan verloopt, mag ik mij op 24 september opnieuw melden voor de volgende ronde om de ziekte van Waldenström aan te pakken. Twee dagen eerder hoor ik of de kuur verder aanslaat.
